Modelautonieuws.nl

Archive for the ‘Guest writers’ Category

Door John van Eck

Broederlijk staan ze hier naast elkaar: Tekno’s #415 (547-28 voor de insiders) en de #433 van Corgi, in  volgorde dus de Ford Taunus Transit en de Volkswagen Van ,  die zo ongeveer gelijktijdijdig het straatbeeld gevuld moeten hebben in de zestiger jaren van die vorige eeuw in 1op1 NL-Autoland….

En ofschoon ook De Bijenkorf zich al ver daarvoor niet onbetuigd had gelaten met de 28-series ‘delivery-van’ type 2 uit jawel 1939 (!)….  …..(één exemplaar schijnt naar overlevering slechts de eindstreep naar vandaag gehaald te hebben)  gaven die logo’s je toch het thuisgevoel  dat je bij Benbros en Weetabix, Bentols en Fenwick nu eenmaal niet had.  Ja, Van Gend en Loos op die blikken Arnold-DAF met die voorloper van het container-afzet –systeem eraanvast, die (her-)kende je  wel;  op die bak stond ook nog ‘s “NS”– maar die kreeg je niet – die kocht je vader hooguit voor zichzelf ! En los daarvan was ’t geen Dinky,  en viel ’t niet onder de V van verzamelen…..

Arnold (D) VG&L  DAF met NS-container waarvan de deurtjes zowaar openden maar ’t oprij- en aflaadmachaniek binnen de kortste keren naar de filistijnen was.
Mét stuurinrichting ook nog ‘s, maar dan moest je met je vinger via het raam naar binnen priegelen.

Vaderlandse (h)erkenning was ons dus niet gegund in die dagen, Dinky kwam tenslotte uit Liverpool of Bobigny en Corgi uit Swansea en daar hadden ze geen Bijenkorf of Vroom&Drees. Toch drongen de Leeuwenzegeltjes van Tekno-DK op ’n typische manier tot je door. Leeuwenzegel,  dat was toch wel ’n nederlands woord ?! En alras ontdekte je de boter mét zegeltje-op-de-zijflap  in de schappen van deGruyter en Simon de Wit. Had je ’n stapeltje op ’n kaartje geplakt,  dan kon je thuis je Leeuwenzegel-Tekno verwachten, en ja we áten boter, zonodig puur – zou moeder ’t dóórhebben ?
De autominaturisten kregen in de gaten waar hun afzetgebied lag. Tussen het Herkenningspleintje en de Laan van Stevigheid in de buurt van de Jongensschool. De lagere welteverstaan. Zo begon ‘t.

Natuurlijk gebiedt  de eerlijkheid te vermelden dat met name op de grotere vrachtwagens wel degelijk nederlandse firmanamen voorkwamen –de Technische Unie op de Renault Fourgon-Goelette en ‘GVB’ op de DAF van beiden Lioncar,  maar vóórdat ’t in later jaren een hele bussiness werd op met name de vele vrachtwagens van de diverse ‘grootmerken’ , was ‘t ’n ware zoektocht om je straatbeeld ook maar enigszins naar Hollandse maatstaven en dus met herkenbare modellen  in te richten.  Maar Groot-Warenhuis de Bijenkorf kwam terug en presenteerde eens per jaar z’n Dolle en Dwaze Autominaturen-dagen  - het kan ook ánders geheten hebben – ik ben tenslotte van gisteren. En húp daar was ineens die VW uit 1949 die je alleen in Amsterdam tegenkwam met dat typische driehoekje ‘Politie’op ’t dak – dát hoorde in je straatbeeld want die was er ook in ’t echt geweest !

(Vitesse SM064 VW sedan 1949 Politie Amsterdam)

Want wees nou eerlijk – een Ford Zephyr politiewagen zoals Corgi die introduceerde in 1960 was ’n regelrecht lachertje toch ? En er stond dan ‘Politie’ op zo’n stickertje omdat ‘Police’ vervangen was maar die dingen die réden hier simpelweg niet. Niet in Hoensbroek en ook niet in Dedemsvaart en helemaal nergens d’r tussenin. Maar inmiddels zal ‘Politie’ wel ’n hot item zijn geworden I guess……

En ofschoon Pilen ons in z’n catalogus 1977 aan een toch min-of-meer nederlandse 66-DL hielp,
díe kreeg tenminste z’n evenknie in een code-3-politie-uitvoering die wél in de rondte reed, en ik weet dat wel heel zeker want met meer dan vijftig door Rotterdam,  betekende stoppen-en-betálen: dát ! Ik heb er dus mijn black panther bijgeplaatst,  berucht om z’n tomeloze beschermingsdrang ha!

Ook Vanguards probeerde ’t nog ’n keer met ’n Zephyr-4 Mk II maar ook die miste realiteitszin.
Om gesnapt te worden hou ik dus bij Neo, Ixo en Minichamps; maar die kwamen járen te laat………

Neo 43275 Porsche 911 AVD 1980

IXO CLC114 Citroen H 1972

Minichamps  356C 1965

Door John van Eck

In mei 1961 begon de zegetocht van kits die Corgi ‘aanleverde’ voor  het verfijnen van de display van de vele ongeveer tóen tienjarige schaal-automobilisten;  en zonder dat Swansea er blijkbaar erg in had gehad zaten in dat ene gegeven gelijk maar liefst drie problemen verweven……Van displays had –afgezien van de alsdan nog marginaal engels-beïnvloede nederlandse taal-  nog geen hond gehoord.  Huisjes waren zoiets als doosjes óm ’t model: bijzaak.  Maar euvel twéé was zowaar nog ernstiger:  je moest ze zelf én in elkaar-lijmen en dan nog verven óók. Of beter andersom ?  Wij wisten het niet en met een zekere-mate van kunst-en-vliegwerk werden de nodige bouwwerkjes in elkaar geflanst als ze daarna al niet in de meest psychedelic colours van die tijd geverfd werden en dat ondanks de –daar gaan we weer-  toch heus engelstalige bijsluiter.  Je wilde fantaseren, niet knutselen met je twee linkerhanden !  Niet gestoord worden door de hele wereld aan invloeden maar gewoon zo’n ding kant-en-klaar neerzetten. Forget it !  Bóuwen moesten we. Last-but-not-least moest je dan bij je fragile bouwkunst achteraf ook nog uiterst omzichtig omgaan met je creatie en omzien naar voldoende bergruimte voor later dagen zónder dat zuslief ze te pakken kreeg voor in d’r poppenhuis!  In tegenstelling tot Spot-On die Tommy in een rubberen stad liet wonen, vind je noch die laatste pogingen, noch die van Corgi dan alleen tegen wereldprijzen ongeschonden, dat wil zeggen ‘unmade’ terug. Vrijwel alles ‘verwerd’, ging verloren, kapot  maar was zeker niet zo blijvend als de modellen waar ’t tenslotte in de eerste plaats allemaal om begonnen was. Corgi maakte er slechts elf en fabriceerde overigens nog wat series figuurtjes die feitelijk niet onder de noemer ‘kit’ thuishoorden.

Spot-On

601    Batley Leofric Garage
602    AA & RAC Boxes
603    Silverstone Pits
604    Silverstone Press Box
605    Silverstone Club House & Timekeepers’s Box
606    Lamp Standards
607    Circus Elephant & Cage
608    Shell/BP Service Station
609    Shell/BP Forecourt Accessories
610    Metropolitain Police Box & Public Telephone Kiosk
611    Motel Chalet

garage attendants  (1505)

(602) AA & RAC Boxes

(607) Circus Elephant & Cage

(606, 609 en 611)

De absolute hoofdprijs van 5 December 1963 (608 en 609) waarlijke juweeltjes van hetzij Shell- hetzij BP-alure helemaal naar eigen inzicht in te richten en op te bouwen: een monnikenwerk.

(602)

(601)

(608 en 609)

Uit de catalogus van september 1964 met lijstje “heb ik deze al?” en prijzen die we beter niet meer (ver)noemen.  Een ding is helder: je moet ze met honderd vermenigvuldigen om op het aantal euro’s uit te komen waar je ze héél misschien, hééééél misschien en intact nog te pakken kunt krijgen ! (JvE)

Door John van Eck

Het is waarschijnlijk omdat die Australische Opeltjes van de vijftiger jaren toch allemaal wat europees hebben dat je er voor valt.  Nee niet dat gevoel van een Opel waar Vauxhall op is geplakt, eerder ’t gevoel van ‘waar heb ik dat nou eerder gezien ?

Met Biante gooit Auto-Art het met een prachtige serie FJ’s op een akkoordje: mét stuurinrichting zoals we gewend zijn in hier-en-daar een magnifieke two-toner-uitvoering.

Maar ook Classic Carlectables –die wat typische tenaamstelling – laat zich als (mede) O-scale-merk niet onbetuigd met een serie schitterende panel-vans waarvan de stuurtjes dan wel links zitten maar dat was in het land van Corgi en Dinky immers niet anders:  we déden ’t er gewoon mee !  Te gek !

Trax niet in de laatste plaats heeft als australische grootmacht den volke een hele serie ute’s, panelvans, squirewagons, special sedans en premierwagons kado gedaan waarvan sommigen somstijds in uiterst beperkte oplage zoals hierboven de 1954 FJ Stationwagen in cream. Nu is die puzzel naar het verschil tussen de FX, FJ, EH, HQ en HZ bepaald geen eenvoudige en verdraaid – zogauw je van Holden afwijkt richting Ford is er hetzelfde gedonder: de XK, de XL – hoe zouden die mannen ‘down-under’ dat nou toch allemaal kunnen onthouden. Ik bedoel, een Manta of een Astra geeft meteen beeld in je bovenkamer maar dáár moeten ze toch eerst naar de autovakschool lijkt me.

DE VY SS Ute, dat SS kunnen ze beter weglaten in de lage landen, maar ’t model is ’n juweeltje ! Stuurinrichting,  en ja in 1op43 kan die achterklep nog open óók….Classic Carlectables.

En ofschoon de titel anders doet vermoeden gaat mijn stille liefde dan ook uit naar dat andere merk dat in Australië een grote opgang kende: Valiant, zeg maar Chrysler en dan niet zozeer om die overigens ‘schone’ AP5 ‘Regal’ maar om de R en S-series die als Chryslers tenslotte bij ons óók rondreden: en netzoals Corgi’s Vanguards-series hebben de daar de meest exotische namen voor de kleurtjes van die modellen – waratah-red, mandarine ga d’r maar aanstaan. Het enige verschil wat je kon ontdekken tussen de amerikaanse Chrysler en de australische Valiant was een subtiele wijziging in de chrome-trim. But who cares ? Eindelijk een model uit een ver land dat hier reed in ’t écht !
Ja, wat je ver háált is toch wel verdraaid lekker ! Ik raad het iedereen aan.

Door John van Eck

In Amerika lijkt men bij-tijd-en-wijle in althans hobbiesferen wat méér op ons vooruit te lopen. Okay, we halen ze dan wel weer in,  maar toch tref je met regelmaat zaken in schaal O aan, die hier nog niet zo vanzelfsprekend zijn. Arttista bijvoorbeeld,  de fabrikant van werkelijk honderden figurines en allerhande bijzaken is niet te beroerd om je dat blauwe politie-agentje in ’t zwart te leveren: no point, ik bedoel maar. Maar ook het gamma aan ideeën lijkt in die catalogus onuitputtelijk van handkarretjes-met-fruit tot kinderwagens waar je in Europa helemaal niet om kómen moet. Toch is het met name de “U vraagt en wij kunnen ’t voor U regelen”- houding die erg sympathiek is en de nodige uitzonderingen daargelaten hier niet een-twee-drie voorkomt. En nee, met meerprijzen en dollar-tekens blijkt aldaar in de praktijk, heeft ’t hoegenaamd niets te maken.  “We deliver”. Dát.

Zo maakt Proscale Costom Modelbuilders in de State of Washington (zoals hun naam al aangeeft) precies datgene in schaal O wat je in een opgevouwen pakketje thuis zou willen hebben: althans in de garages-sfeer. Thuis zet je ’t ding dan maar in elkaar en daar willen je ze met een uitgebreide handleiding die naar jouw voorkeur wordt geschreven en bijgevoegd, graag bij helpen.  Studebaker, nou liever niet – daar heb ik er geen tientallen van tenslotte – maar kunnen jullie een volledig blanco showroompje leveren – ik wil er DAF’s in kwijt als U dat wat zegt. No problem, we’ll send tomorrow!
En inderdaad,  daar was ‘ie ’n week later,  muurtjes, raampjes, deurtjes – om zó  in elkaar te zetten !

En ja, het werd een alleraardigste DAF-showroom-annex-garage van de Firma van Fraassen, voorzien van posters-op-maat aan de muren en ’n juffrouw die maar niet uitgekeken raakt op die DAF 600 van weleer.  Twee rechterhanden ? Welnee. Vermogen gekost zeker ? Al helemaal niet. En is dat verzenden vanuit de USA dan niet onbetaalbaar ? Plastic en kartonnen plaatjes in een envelop ?
Daar kun je nog geen brief voor naar Uncle Sam en Aunt Betsy sturen in Michigan ! Valt reuze mee !

Kijk, ’t gaat om wat ’t teweegbrengt en hoe je vast kunt houden wat je in 2010 mist: dat heet hobby!
En met een beetje goeie wil kun je dat uit Amerika halen – in karton en plastic. See for yourself !

Door John van Eck

‘Wat is nou mooi, maar ook nog logisch?” was laatst mijn  overpeinzing. Ben je dioramist in schaal O heb je vanaf tante Annie in 1955 met haar verjaarskadootjes tot-en-met je bloedeigen zoon in 2010 keurig je Dinky’s en Corgi’s en alles wat daarna kwam ‘opgespaard’ en neergezet en dan is ’t plotsklaps toch léger dan de bedoeling was.  Zet je het doosje onder het model om het wat te verlevendigen,  nou nee: stof ligt op de loer en ja mét doosje (voor later) ‘mehr Preiswert doch!?”
Die achtergrondjes en die diorama-illusies zijn dus eigenlijk de jus over de aardappelen die je bij je 1op43-maaltijd wilt hebben en dan hebben we dus hoofdstuk 1 gehad: schoonheid. . Wat lógisch is in de coulissen van je theatertje is weer een heel ánder chapiter: hoe logisch passen je modellen in de “setting” . Ik bedoel,  die Fordson Major hóórt bij die boerderij, maar die trits automobielen uit de zestiger en zeventiger jaren die je allemaal uit je hoofd kende die…….. eh……….. nou die gingen tanken !  Benzinestationnetjes gezocht dus voor in de vitrine . En dan kom je de simpele tegen
zoals deze Mini-Rama van Hongwell die twee keer weinig kost, of

het toch wel erg complete Shell-Station met wasstraat ookal van Cararama voor ’n eurootje méér.

Maar nog altijd verdraaid ‘passend’ en je kunt het met figuurtjes en olietonnetjes aardig opleuken.

Maar hoe verder je neiging vordert om je verzameling “aan de pomp” te krijgen, des te meer vordert ook de zoektocht en zo ‘encounter’ je allengs wat meer kant-en-klare exemplaren die- als ze nog te krijgen zijn-  alras wat meer aan je portemonnee knabbelen, dat wel. Maar móói !

Zo levert het amerikaanse Claytown een pracht van een –overigens loodzwaar- Texaco-station uit de fifties waarbij je zomaar een halve Chrysler kado krijgt. Hij is muurvast met de rest meegegoten dus hij staat waar ‘ie staat. En dan is er

die superbe Franklin Mint in –echtwaar-  schaal 1op43, die helemaal nergens meer te krijgen is tenzij je rijke oom in Amerika je die kado doet omdat hij er in het jaar van uitgifte (2000) per ongeluk twéé kocht en ach hij weet dat je in Dinky’s doet……..Droom verder !  Het is dus eigenlijk wel zo aardig om vast te stellen dat we in eigen land nog kunstenaars kennen die –zij het in 1op50-  helemaal aan onze wensen tegemoet kunnen komen:  ik heb ’t over Frank Siegmund die als rechtgeaard professioneel maquettebouwer ook de zijstraat bewandelde van de architect en stedebouwkundige Willem Dudok die naast een waslijst aan gebouwen ook Esso-tankstations ontwierp waarvan er helaas maar twéé over zijn – U weet wel, een ervan staat op het Autotron. Kijk, en die heeft Frank vereeuwigd en wel in meerdere versies – nederlandser kan ongeveer niet, maar met een gerust hart kun je er alle Dinkys-France en Dinkys-GB én de nodige Corgi’s zó naast zetten. Alleen die benzineprijs van toen maar ook die prachtige DS-en, Panhards en Borgwards doen je zó naar de tijd van weleer teruggaan.  Voila !

Door John van Eck

Als liefhebber van diorama’s kun je er niet onderuit dat je een ‘beetje’ verzameling niet alleen op de vierkante centimeter kwijt moet kunnen ,  maar al evenzeer dat je niet een landschap creeërt waar één model mooi op staat te zijn maar waarbij je wel de helft van je showkast kwijt bent. Verdere diorama’s in diezelfde kast kun je dan wel vergeten.  Kortom,  veel auto’s en veel mensen vindt je in de stad en daarmee is een stadsstraat dus het meest voordehandliggend.  Wil je het dan nationaal houden dan staat er een fiets tegen een pui,   en zijn de winkeltjes netzoals de huizen typisch nederlands. Ga d’r maar aanstaan. Amsterdam dan maar ? Grachtenpandjes als achtergrond. Mooi!
Ja maar bij al dat va-et-vient zou ook ’n tram dan niet misstaan hoor ik mezelf denken. Een tram ?
Een Amsterdamse ? In schaal Nul ? In gedachten kom ik bij de PCC-cars uit  geboortestad Den Haag. Want ja, die zou je van zo’n Corgi-tram (uitvoering olifant) misschien nog kunnen maken., maar die rijden weer niet over de Overtoom.  Typisch Haags achtergrondje dan maar ? Typisch Haags ? Op het Binnenhof reden ooit trams,  maar dat is tijdsgebonden dus kun je er weer geen DAF kwijt, en al helemaal geen PCC-car; paard-en-wagen zul je bedoelen in die tijd!

En ja HB maakt prachtige Rotterdamse Saurers, maar daar gaan we weer:  mijn schaaltje niet !
Nu is een doordouwer pas het predikaat ‘moedeloos’ waard als ‘ie opgeeft en in een tijdsgeest van Google-maar-raak  is dat tóch een onzinnige optie, als je maar blíjft zoeken en graag met de goeie ‘Stichwörter”.  Ooit rolt er dan wat uit , dat verder valt aan te scherpen op uitvoering, prijs, beschikbaarheid,  verzendkosten, houdbaarheid én……echtheidsgevoel. Dat laatste is priceless.

Ik hou dus vol:  ‘Amsterdam O-scale O-gauge Tram Trolley Diecast Scalemodel’ bent U daar nog….
Maar dan ineens gaat het wereldwijde web voor je werken – alsof je inmiddels genoeg schietgebedjes hebt gepreveld en toegelaten zult worden tot dat eenzame eiland in de Stille Zuidzee waar ze alleen maar winkeltjes hebben met allerhande schaal 0 – artikelen die precies passen in het brein van de ontdekkingsreiziger ‘op jacht’ .  ‘Leningrad Tram’ zegt de site in .ru.  Oei. Maar dan – kiest U maar rustig uit – alle landen van de wereld waar ooit trams gereden hebben of nóg rijden.
Nederland:  ja, ooit ’n zg. drie-asser uit Amsterdam. Gemaakt door Werkpsoor in 1op1…………….
Maar die maken we niet meer…..

……jammer-dan.
‘Wat-nou’ roept de verzamelaar in me. Waar zitten al die detaillisten die die dingen aan de man trachtten te brengen; in Europa toch ?  En is er nou niet één-of-andere malloot geweest die uitgerekend een van die laatste Amsterdammers persé niet kwijt kon omdat geen enkele dioramist een Amsterdams trammetje bij lokale Dafjes wenste te zetten ? Die detaillist moet er toch zijn, hoe weinig 3-assers er in schaal Nul ook gefabriceerd zijn?  En ja, hij bléék te bestaan en hij deed de gouden uitspraak  in z’n eigen schone landstaal zeggende “ach,  U mag ‘m voor de helft, ik raak ‘m immers toch nooit meer kwijt”;  “ik denk erover na” heb ik geantwoord en voor nóg minder dan de helft zat die overigens alleraardigste detaillist die week op brood-met-kaas.  Worst kon écht niet.

Lijn 9 is opgetrokken uit resin;  ik heb de bodem eruitgehaald en het juweel van  een zittend dames-Preisertje voorzien en o ja, van een bestuurder uiteraard. Vrouwen als bestuurder had je toen nog niet op de tram. En hij staat niet op de grachten, daar hadden we geen rails immers,  maar vlak bij het beginpunt aan de Watergraafsmeer.  In Amsterdam. In schaal O. In alle glorie. En heel exact.

Te zien ook aan de kabel vóór en middenin  waarmee de pantograaf omlaag kon worden gehaald.
Inmiddels heb ik er wat auto-miniaturen bij gezet en de dame-met-kind gevolgd door de oude heer-met-stok verplaatst naar de voor-ingang ofschoon ik er nu achter ben dat je bij die drie-assers helemaal niet voor kón instappen.  Ik zal ze dus weer moeten verplaatsen die arme reizigers.

Door John van Eck

Die 1/64 of 1/72-mannen en zelfs de oorlogsveteranen van 1/48 hebben ’t veel makkelijker dan de schaal nul – verzamelaar als ’t gaat over diorama’s.  Ik bedoel je hoeft er de treintjes-bouwdozen maar bij te halen en je kunt rond je automodellen hele steden ‘modelleren’ waar Madurodam niet voor onder hoeft te doen. En er is het bijkomende voordeel van vitrine-ruimte, want ach op die vierkante meter maken een paar huisjes of een garage meer-of-minder  tenslotte niet uit;  plek zat!
Voor de schaal 1op43 Corgi en Dinky-adept van ooit doemt er naarmate de tijd en de verzameling vordert echter een ander probleem op;  hoe in  hemelsnaam prop je je hele verzameling in één of meerdere vitrines van beperkte afmeting, zódanig dat ’t er nog een beetje ‘levendig’ en bij voorkeur afgestoft en op sjofele wijze presenteerbaar uitziet ?  En ja, die voorkant van dat huisje zou op de achtergrond niet misstaan, maar laat die achterkant maar zitten – véél te groot. Kunnen 3 auto’s staan ! Norev –het beroemde anagram van de gebroeders Veron- had ’t begrepen en ze introduceerden tegen toch wel wat forse prijzen hun ‘ambiances’ in een gips/resine-combinatie als bouwwerk,  met een stukje trottoir (ook frans) met dito rijbaan die je er met twee meegeleverde schroefjes aan vast diende te zetten.  Zwaar materiaal en prachtig beschilderd van boulangerie tot Simca-garage en van café tot crêmerie. En ze leverden er de ‘figurines’ (van nonnetjes tot politie-agenten) bij en met allerhande accesoires als dranghekjes (waar hadden we die ooit eerder gezien fabriqué en France?) pilonen en terrasstoeltjes, en zo kon je de zaak helemaal mooi compleet maken.

Nu wordt “Norev” door ’n béétje fransman precies zo uitgesproken als destijds de gebroeders Veron in alle dubbelzinnigheid  bedoelden: “nos rêves”,  wat stond voor de dromen die ze waar wilden maken en ik lieg ’t niet want een van de twee zorgde voor die beroemde ‘eerste hand’ waar ik uit heb,  en niet uit de duim die eraanvastzit.  Enfin, hun dromen komen ongetwijfeld nog steeds uit, maar juist dáárom is mijn vitrine te klein ! En die Bentley of Alvis TF21 bij de boulangerie voor de deur maakt ’t er ook al niet franser op. Betekent dus simpelweg dat je zelfs met twee linkerhanden Metcalfe zult moeten aanspreken voor je rijtjeshuis in Dover en voor de vloot

Buicks en Chevrolets biedt Ameri-Towne via het internet zomogelijk de oplossing  of voor je Opeltjes die papier-maché-achtige oplossing die op ebay ooit ’s voorbijkwam. Ik bedoel maar; alles kan.

Maar wat nou als DAF je nationale trots is, als je al je Leewenzegel-punten al  jáááren aan boter weggesmeerd hebt  om die punten te sparen voor die zo herkenbare Liontoys  en Lioncars uit de Betuwe ? De Daffodil, de 33 de 44 de 46 en zelfs die twee verschillende Pony’s…. Zet je die op de Avenue Foch of in St. Martins Crescent  ? Nee toch. Die wil je in Naarden of in Bennekom. En dan is er het Grote Niets tenzij je over veel geduld en twee rechterhanden beschikt: beiden niet dus helaas!

En dan ineens is er tóch die oplossing: Jerry Harberink ! Wat blijkt: de man is artiest en publiceerde in dier voege dan ook in de Telegraaf met zúlke prachtige typische hollandse achtergrondjes dat je je ogen niet kon geloven. Gebeld uiteraard, want ja die schaal – zit die weer in de treintjes-sfeer ?  ’T zal toch niet waarzijn. Een alleraardigste ‘kunstenaar’ aan de lijn, ja hij exposeert regelmatig met z’n kunstwerkjes (en dat zijn ‘t ) allemaal eenmalig en niet bedoeld voor ’t grote publiek en met zó veel liefde vervaardigd dat je ze allemaal wel zou willen hebben……..En wat doet de man er dan mee behalve exposeren ?
“Het is in schaal 1op43 meneer”
Stilte:  het is dus wél waar……..
“Mijn kleinzoon speelde met Dinky Toys, maar vroeg steeds om huisjes, gebouwtjes. Ik ben zelf toen maar aan ’t knutselen geslagen, met behulp van allerlei afvalmateriaal, karton noem maar op.  Inmiddels heb ik een atelier wat er wezen mag en ik werk in opdracht voor bedrijven die van een bepaald bouwwerk een model willen hebben of soms ook privé-personen van een huis dat er ooit heeft gestaan of dat ze nog bezitten….” “Ik lijst die dan in en dat zijn dan zeer-gewaarde kunstwerken die ik op bestelling maar ook uit de vrije hand kan leveren………….Uiteraard komen de uren die ik aan één enkel item besteed wél tot uitdrukking in de prijs……………”

“Er zitten vele uren werk in, ik heb weinig tijd over maar komt U gerust langs”
In het midden van het land wordt ik ontvangen met overheerlijke soep met stokbrood en vervolgens trekken we richting hét Atelier…..Wát een kunstwerken, wát een ambachtskunst., wat een geduld om met een penseel die uit één enkele haar bestaat een accent aan te brengen op een luifeltje of het slot van een voordeur. Ongelooflijk wat mensenhanden kunnen nabootsen in een  nog nauwelijks zichtbare schaal, en ja wát een buitenproportioneel mooi achtergrondje voor de eerste DAF 600 van de familie van Leeuwen uit Beneden-Leeuwen…………..”Waarom in hemelsnaam maakt U ze niet in serie-productie en dan zonder lijst?” probeerde ik nog.  Dat is zoiets als tegen Rembrandt roepen of ‘ie je voordeur wil komen schilderen. Wát een gave is dit, om uit het niets het ongeveer volmaakte iets te scheppen. Ik heb de verdere vragen die ik had ingeslikt en ben niet uitdrukkelijk op prijzen ingegaan want terecht vraag je dan een eersteklas schilder een olieverfportret van je kleinzoon te maken.  Maar ik ben met twéé diorama-stukjes die nog nét niet waren ingelijst huiswaarts gekeerd.
En U raadt ’t al:

Héél van Doornes Automobielfabrieken staat geparkeerd op de oprit…

door John van Eck

Nu lijkt ’t na mijn voorgaande Corgi-betoog over dit prachtige model allemaal heel simpel; er zijn volgens Marcel van Cleemput een paar kleur-variaties (en hij kan ’t als destijdse floormanager  uit  de good-old days weten en dat is dan ook in overeenstemming ook met  zijn prachtige boekwerk “The Great Book of Corgi 1956-1963”), maar zijn we er dan ?

Niet dus.
Want Ramseys heeft ’t om ’t gemakkelijk te maken over een White Body en zelfs over Cherry Red. Heeft van Cleemput ’t dan mis of zijn we met z’n alleen kleurenblind aan ’t worden ? Want verschíl tussen white en off-white is er tenslotte en rood, ja dat ziet ’n blind paard nog wel.

Zo simpel als ‘t 1961-foldertje met zwart/grijs, zo lastig wordt ’t dus nadien – en Marcel van Cleemput maakt géén melding van wat Ramsey wel degelijk beweert:

en allemaal doodleuk voor zo’n 130 poundsterling ook nog!

Wij verzamelaars worden dus met een zekere regelmaat met enorme vraagstukken opgezadeld, want je wilt van je meest favoriete model toch graag alle kleurtjes en alle variaties op een rijtje zetten niet ? En tegen een schappelijk prijsje dan graag.
Ik bel ten einde raad John Gay in Upchurch, kenner van ’t eerste uur en al in de zestiger jaren uitgever van pakketjes meerbladige A4-tjes waarop alle mogelijke bussen in de meest uitzonderlijke ‘liveries’ voorkwamen, met veel inspanning door z’n vrouw uitgetypt en gestencild om wereldwijd potentiële kopers van al dat moois in z’n webwinkeltje-avant-la-lettre op de hoogte te stellen.
Een zeer uitgebreide rij Corgi’s heeft sedert dato nog nooit een ‘witte’ variant bevat, dat niet.
En van Corgi’s  heeft John Gay –engels of niet- bepaald kaas gegeten.

“Ja, het klopt dat er ooit een zeer –zeer beperkt aantal witte(re) upperbodies de fabriek verlaten heeft ,  maar die zijn helemaal in overeenstemming met Marcel’s bewering nooit officieel uitgegeven. Het kan dus best zijn dat de pot cream op den duur wat naar wit neigde, maar vaststaat dat ondernemende ondernemers plotsklaps met wel erg veel witte exemplaren op de proppen en dus op de markt kwamen, die voor de goeie orde niet de prijs ‘doen’ van de andere two-toners maar het tienvoudige moeten opbrengen.  Gaat een verzamelaar op een dergelijk aanbod in dan moet ‘ie dat dus helemaal zélf weten, maar die ‘witte’ die wás er niet, die is er niet en die komt er niet. So take your pic, I won’t! en ik kan en zal je er dus ook niet aan helpen !” Ferme taal, maar wel zuiver en daarmee is voor deze verzamelaar-met-de-beperkte-portemonnee de kous af. Het gevoel of de wetenschap een ‘gepiepeld’ exemplaar te bezitten tegen een wereldprijs voelt simpelweg niet goed. En heb je dan die ene misdruk te pakken,  of een remake die gekunsteld een paar dagen extra zonlicht heeft ondergaan ? Je zult ’t nooit weten. En je laat het voorbijgaan.

“En die rode dan”
“John I can have ‘m arranged in any colour your want, but you seriously don’t wánt them I tell you’

… en ik had zo graag 10 officiële varianten op de parkeerplaats gezet hier in Wageningen…

Door John van Eck

Onder verzamelaars is het algemeen bekend dat Starline in schaal nul (1/43) een aardige rij Italiaantjes fabriceert en nog voor een schappelijk prijsje ook. Inmiddels is hun vierde Opel onderweg de 1963 Kadett A-coupé en gewoontegetrouw  mogen we dan minmaal 4 kleurstellingen verwachten; die Opel-serie werd voorafgegaan door de Blitz Kastenwagen A 1959 en de P2 Rekord/Olympia Karavan uit 1960 en wordt binnenkort uitgebreid met de Kapitän met –jawel- vier verschillende two-toners.  Het is dus bepaald niet alleen Italië wat de klok slaat in Neurenberg.
Het zit ‘m echter in die Blitz en de P2 die op de site vier uitvoeringen kennen, maar elders in vele varianten te vinden zijn, zij het dat je tevergeefs zoekt als je posterijen-adept bent. Tevergeefs ?

Is dit dan IXO of Eligor, die zo behept zijn met taxi-series en PTT-varianten al dan niet via de Presse-route ?  Heeft Altaya dan een twee-eentje gemaakt met Starline ? Of is die P2 van Hachette ? Blisters genoeg tussen de plexi-doosjes zou je zeggen tenslotte…

Nee, in beide gevallen is Brekina van z’n OO-stoel gevallen en heeft via een chinese productielijn zowel de Deutsche Bundespost als Deutsche Bahn van 1/43-Opels voorzien onder de naam BING !
Een al jaren bekend en beroemd speelgoedmerk dat terecht weer van stal is gehaald. En zie hier het resultaat – Starline zul je nergens vinden,  Brekina komt om ’t duits te houden überhaupt niet voor, noch op het doosje noch op de bijsluiter maar dit schrijven ze wél:

Waar te krijgen ? In de winkeltjes van Deutsche Post en Deutsche Bahn natuurlijk ! En laten we wél wezen,  ooit heeft Busch onder de 00 “Praliné-serie”  toch óók zo ’n hele mooie Manta II gefabriceerd in 1 op 43 ? Nietwaar ? Wel-waar. Hij is turqoise en aan de antenne hangt zo’n 60er-jaren bontpluim…en in die Opel-zoektocht doet de schaal er toch niet meer toe ? Toch ?!

John van Eck

O-gauge 1/43 UK and F Dinky Toys known to have been assembled in South-Africa by Harris Bros.
By John van Eck

For a short period in the middle and early sixties of the 20th century, a number of Dinky Toys were painted and assembled in the RSA. As production runs were very short these models are much sought after and are now virtually impossible to obtain.
They have distinctive lettering on their boxes and in almost all cases are easily distinguished from their original UK and F counterparts by their colours. Following models are in the most nearly complete set known, lacking but 4 variants – 2 of which never have been made, as they have never been seen.

UK

112    Austin Healey Sprite

a. blue         b. light green    c. lilac

113    MGB

a. red        b. blue

129    Ford Cortina

a. green

140    Morris 1100

a. cream    b. light blue

141    Vauxhall Victor estate car

a. yellow    b. orange

142    Jaguar Mk X

a. light blue    b. ivory

144    Volkswagen 1500

a. bronze

148    Ford Fairlane

a. blue        b. grey blue    c. dark blue

155    Ford Anglia

a. light blue    b. cream

177    Opel Kapitän

a. yellow    b. blue

184    Volvo 122S

a. blue        b. grey green    c. grey blue

193    Rambler Cross Country Stwgn

a. lilac        b. yellow white    c. grey green    d. lilac ivory

194    Bentley coupe

a. cream    b. grey green

195    Jaguar 3.4 ltr

a. red        b. light blue

198    Rolls Royce Phantom V

a. ivory dark grey    b. ivory light grey

240    Cooper Climax

a. blue

449    Chevrolet El Camino

a. cream brown        b. ivory light green

France

519    Simca 1000

a. maroon light green

548    Fiat 1800 stationwagon

a. grey green    b. metallic green

552    Chevrolet Corvair

a. light blue    b. turquoise    c. silver        d. grey blue            e. grey green

553    Peugeot 404

a. grey green    b. ivory        c. metallic charcoal

554    Opel Rekord

a. blue        b. metallic dark green

555    Ford Thunderbird

a. cream    b. metallic dark blue    c. metallic blue         d. red